Stanley Spencer
Kimse ada değildir
Kendinden müsemma.
Herkes karanın bir parçası,
Bütünden bir parça.
Bir toprak parçası sürüklenecek olsa denize,
Azalır Avrupa.
Sürüklenen bir dağlık burun da olsa,
Dostunun evi,
Ya da kendi yuvan olsa da:
Her insanın ölümü eksiltir beni.
Çünkü ben içindeyim insanlığın.
Ve bu yüzden kimseye sorma
Çanlar kimin için çalıyor diye,
Senin için çalıyor. Okumaya devam et
Matisse
Yorgun eylül yağmuru, arnavutkaldırımını dövmeye başladığında birkaç kör kedi dışında kimsecikler yoktu Cebidelik Yokuşu’nda. İlk damlalar sükûnetle teşrif etmişse de sonrasında telaşla yeryüzüne koşmaya başlayınca, yokuşun iki yanında dizili yağmur kadar yorgun evlerin pencerelerinden uzanan çekingen gölgeler, ipe dizili mahremlerini toplayıp çıktıkları gibi sessizce girdiler kovuklarına.
O gün tüm izleri silmeye kararlı yağmur, yokuşun tepesinden getirdiği çeri çöpü önüne katmış, hoplaya zıplaya akıyordu ana caddeye doğru. Kör kediler kırık dökük kaldırımda bir kapı eşiğine yayılmış, önlerinde resmi geçit yapan boş bira şişelerini, kuru yaprakları, naylon poşet ve paçavralarını gözlerini kırpmadan izliyorlardı. Okumaya devam et
Burhan Doğançay – Bergin Azer Koleksiyonu
Yemek masasının altına girdiğimde gözüm avizedeydi. Dedem devler diyarı kralının tacını kaçırmış, sonra onu ters çevirip avize yapmış. Emekleyerek masanın ortasında oturdum.
Halının desenlerinde parmağımı gezdirirken, arada masanın kenarından kafamı çıkarıp avizeye bakıyorum. Altın varaklı kollarına takılmış ampullerin ışığı, her zamanki gibi kristalleri parlatıyor.
Orta kısmı, gerçekten ters çevrilmiş taçtı… Acaba kral tacını arıyor mudur, yoksa yenisini mi yaptırmıştır? Sorabileceğim kimse yoktu. Dedem taşırken zorlandı mı acaba? Peki onu devler diyarından nasıl getirdi, sorsam anlatır mıydı? Belki gizli kalmasını istiyordur. O zaman ben nasıl biliyorum bunu?
Gözüm yemek masasının kalın oymalı bacaklarına takılıyor. Ne kadar güzel desenler, yapan ustanın aletlerinin izleri hafifçe belli. Babam anlatmıştı. Yıllar evvel, büyük ev yapılırken dedem özel yaptırmış; hazır almamış, zaten o zaman hazır bir şey yokmuş ki. Okumaya devam et
İnsan ancak hayalleriyle yaşar ve biraz yaşamaya başlayınca hepsini kaybeder. Voltaire
Ateşin söylemeye çekindiğini söyle. Rene Char
Ölsem ayıptır, sussam tehlikeli, çok sevmeli öyleyse, çok söylemeli. Metin Altıok
Hayaller berraktır, gövdeleri ışıktan daha hafif. Sürerler bu cümlecik sürdüğü kadar. Octavio Paz
Her insan kendi adasında yaşar. Bertolt Brecht Okumaya devam et
Esther Roullette
“Kapıya vuruluyor duymuyor musunuz? Verin feneri verin, bu saatte pek hayırlı değil.” Fener bir iki göz kırptıktan sonra yandı. “Bok yiyenin pili gene bitiyor.”
Kemerli ocağın içindeki sobadan sızan ışık maviye çalıyor. Duvarlar is. Kesme taşlara çakılmış mıhlarda kulplu kazanlar asılı. Karşılıklı iki tahta sedirde döşekler serili. Birinde Mıstık’ın kardeşi uyumakta.
Nene kapıyı zorlanarak açtı. “Oy gözüne… Bu da şişti.” Eşiğe yığılmış kar içeriye döküldü.
Burnu mor. Kirpikleri buz tutmuş. Beyaz şal kafasına birkaç kez sarılmış. Omuzlarına dolaşık ipleri tutan parmakları siyah. Şişik. Dizlerine uzanan hırkasının önü yanlarından daha yukarıda. Feneri bir orasına bir burasına tutuyor. “Vah vah! İndir yükünü kızım, indir. Yalnız mısın?” İndirmeye yeltenmedi. İplere yapışmış parmakları kendiliğinden kurtuldu. Kolları fırlatılmış gibi bacaklarına çarptı. Sırtındaki odunlar döküldü. Vücudu geriye devrildi sonra iki büklüm öne eğildi. “Ih!” Ellerini kasıklarına götürdü. Hemen çekti. Ayalarıyla üst baldırlarını eziyor. Gerilmiş yanakları patlayacak gibi. “Ih!” “Ha kızım? Söyle. Eyleme onu. Gel kızım. Ey gidi dondun. Çıkar üstünü. Uy nenem. Oldun sucuk su. İki canlı mısın?” Okumaya devam et
Nihal Martlı
Apartman dairem, bilmem kaç yıl önce inşa edilmiş, tek katlı, yan yana iki ayrı bölmeden oluşan, artık kimsenin yaşamadığı yıkık dökük evlerin arasında sıkışıp kalmış, eski bir ahşap binanın içinde yer alıyor. Birbirine yaslanmasalar çoktan çökmüş olacak üç eski barakayı gözünüzün önüne getirin; işte manzara tam da bu. Yaşam alanım, bir tatami [1] odası, tek gözlü bir ocakla yetinen minicik bir mutfak ve damlatan bir duş kabininden ibaret. Bir tane bile depolama alanı yok. Arka tarafta, çamaşır kurutmak için ayrılan daracık yer neredeyse tamamen klimayla kaplı ve arkamdaki evin duvarı üzerime doğru yaklaşıyormuş gibi hissettiriyor.
Ben taşındığımda yan dairede bir kadın yaşıyordu, ama emlakçı adını vermemişti; kapısındaki isimlik güneşte solmuş, boş ve sararmıştı. Onunla hiç muhabbetimiz olmadı. Tombulca bir kadındı; uzun ama bakımsız, dağınık saçları vardı, hep aynı kıyafetleri giyerdi. Yargılamak bana düşmez belki ama, düzenli bir hayatı olduğunu ya da temizliğe önem verdiğini söylemek zor. Onu ziyarete gelen de olmazdı. Onu her gördüğümde, kambur duruşunda hayata karşı kayıtsızlık mı vardı, bitkinlik mi, yoksa çoktan vazgeçmişlik mi, belki de hepsi birden, bunu ayırt edemesem de, o çökkün hâli bir şeyler fısıldardı bana. Okumaya devam et
İbrahim Çiftçioğlu
Kapı kilidinin dili yerine oturdu, çelik yığın homurtuyla kapandı, evde ses bitti, terlikler söndü, buzdolabı durdu, dudak izi olan bardaklar bana bakıyordu, evdeki iki canlıdan biri uçan sinek diğeri de kaktüsümdü, kaktüs zaten lanetlenmişti biliyordum bunu, ama sinek bile sustu, oysa evde ses olmazsa yaşayamam ben, kendimle ne yapabilirim ki, zavallı bir et yığını, gittikçe kocayan bir beden; ayakta durdum, odaya baktım, hiçbir şey istemiyordu canım, dışarda yorgun bir yüzle seğirten eskici, camın ardında donan bir kedi, küçük bahçemde sürekli yaprak döken yenidünya, neden bilmem öylece kalmıştım sen gittiğinde, bir kusma isteği geldi, ya da ağlamam gerekliydi, evet tuz işe yarayabilirdi, ama ben ne yaptım, dünya sen pembe spor ayakkabılarını giyip evden çıktığında durmuştu zaten, eh, dedim, fişi prize takıp elektrik süpürgesini açmaktansa ellerimle tek tek topladım yere düşen saçlarını; saçlar çoktu, her yer saçtı, kızıl uzantılar, onlar sendin, gitmemiştin ki, benimleydin işte, beyaz bir kâğıt aldım lazer yazıcının önünden, masanın üzerinde biriktirdim topladıklarımı; onlarca saç, toplarken şaşırdım da doğrusu, yatak odası-çarşaf-yer-yastık-hol-mutfak-tuvalet derken neredeyse her yerde seni topladım, bunca saç yan yana gelince zayıf bir ışıltı saçıyordu, gidersen git, dedim sessizliğimi bozup, bir daha özlemem seni, hem neden özleyecekmişim ki? Ben konuşunca hayat normale döndü; kedi yere atladı, sineğin belirsiz vızıltısı havada dağıldı, ağaç rüzgâra tutundu, yapraklar döne döne düştü, eşya gergindi, bardakları çalkalayıp makineye koydum, saçları öpüp çöpe attım. Senin saçların bana iyi geliyordu. Yaşadığımı anlıyordum topladıkça. Çöpü dökmeye çıkmadım, üzerime bir yorgunluk çöktü birden. Morrissey’den bir şarkı açtım. Uyuyup kalmışım uzandığım yerde. Sonraki günlerde de evden ayrılmadım, çöp kovası dolana dek bekledim. Yeni anılara yer açtım. – Kadir Aydemir
Liudmyla Riabkova
Dışarda gördüğüm kadarıyla dünya bizden daha vızıltılı dedi, arı. Dünya ne demek, dedi diğer arı.
Bak şu gördüğün tepeye kadar her yer dünya, dedi ilki. O da olmasaymış, düz olacakmış, dedi ikinci.
Sonra bana döndü ve dedi ki, ben niye ikinci oluyorum en baştan. Şunu doğru yaz.
Peki, dedim. Dışarda gördüğüm kadarıyla dünya bizden vızıltılı, dedi daha önce ikinci olan arı.
Hop! Daha önce ikinci demen bir ayırımcılık, ayrımında mısın yazar?
Bakın bu kadar müdahale ederseniz, yazamam. Hem nerden çıktı, ayırımcılık falan.
Yazar olarak özgür davranamayacak, sözcükleri, karakterleri, olay varsa olayı, yoksa çıkartmayı
yapamayacaksam, bir şey yazılamaz. En en en baştaki arı; bak, dedi, bam teline soktun,
vızıltıyı gediğine, böyle diyerek, diğerine. Okumaya devam et
Pablo Picasso
Antika görünümlü oymalı ahşap kapıdan içeri girdim. Orta yerinde mermerden çeşmesiyle beni karşılayan minik avlunun gerisinde hamam anası oturuyordu. Önünde de kalın mı kalın bir defter. Ters ters beni süzdü. Bir türlü alışamadım bu hamam analarına. Sanki bir genel merkezden titiz elemeler sonucu seçilen, hepsi de birbirine benzeyen hükümet gibi kadınlar. Elimi ayağımı nereye koyacağımı şaşırdım yine. Neredeyse burada yıkanmaya layık olmadığıma ikna olup arkama bakmadan gerisin geri çıkacağım. Neyse ki beni buyur etme yüceliğini gösterdi, adımı o devasa deftere not alıp hamamı işaret etti.
Sol yandaki kapı hamama açılıyordu. Kapıyı yavaşça ittirmemle sıcak hava ve yoğun buharın üzerime saldırması bir oldu. Kısa bir boğuşmanın ardından nihayet içerideydim. İçeride kimsecikler yoktu. Bunun nasıl bir nimet olduğunu benim gibi kalabalık bir ailede büyüyüp kafasını dinlemek için sığınacak tek yeri tuvalet olan bütün garibanlar çok iyi anlayacaktır. Okumaya devam et
Necati Seydi Ferahoğlu
kırık bir aynanın uzağında
gecenin yutkunduğuydu ölüm
duvarın soluk alıp verişinde uzayan
ve sıcak kan, yayılırken halının ipliklerine
gölgenin sesi duyuluyor odada
saat durmuş muydu yoksa zaman mı bükülüyor
boşlukta asılı kaldı bir çift ayakkabı
sahibini unutmuşçasına
kapının eşiğinde ölümlü rüzgâr
adı konmamış suçun izini sürüyor Okumaya devam et
